Άρθρο διαλόγου 5

07.11.08

9 ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ   Το άρθρο αυτό κατατίθεται με σκοπό την άρση των αντιφάσεων που σε λάθος κατεύθυνση αναπαράγουν οι αποφάσεις της Π.Ε., ή αλλού ανεπιτυχώς επιχειρούν να επιλύσουν. Οι αφορισμοί μέσα στο κείμενο γίνονται υπό την πίεση του χώρου.   1.    Το Ν.Α.Ρ. εκτιμά πως η αντικαπιταλιστική γραμμή συσπείρωσης που υποστηρίζει, (παρούσα και στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις) όχι μόνο συνεχίζει να ισχύει αλλά ενισχύεται από 6 παράγοντες:α) Η κρίση,(νέο δεδομένο από πέρυσι σε αυτή την έκταση και το βάθος) επιβεβαιώνει και αναδεικνύει την ανάγκη ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος, μετώπου και κινήματος από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής επανάστασης. β) Η αποτυχία όλων των πολιτικών λύσεων εντός συστήματος επιβεβαιώνει την αταλάντευτη απόρριψη του κυβερνητισμού, των αντινεοφιλελεύθερων και άλλων μετώπων. γ) Ειδικά τώρα οποιαδήποτε μετατόπιση από το σαφή αντιδικομματικό χαρακτήρα του μετώπου που προτείνουμε είναι καταστροφική για το κίνημα και την αριστερά. δ) Την ανάγκη υπέρβασης του σημερινού συνδικαλιστικού κινήματος, η ανάγκη ανασυγκρότησης συνολικά του εργατικού κινήματος. ε) Η πάλη για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την Ε.Ε. και απειθαρχία στις πολιτικές της ενισχύεται από την ύπαρξη και ενίσχυση της Ε.Ε. σε κάθε πλευρά της ταξικής πάλης. στ) Οι ανάγκες της πάλης αναδεικνύουν το καθήκον πολιτικοποίησης της αριστερής διαμαρτυρίας, καθώς και της στέρεης ενότητας της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην κατεύθυνση του πόλου μακριά από ευκαιριακές, εκλογικίστικες συγκλήσεις. Αυτά αποτελούν κριτήρια και στη συζήτηση για τις αναγκαίες μάχες της επόμενης περιόδου, που μέσα σε αυτές είναι και οι εκλογικές αναμετρήσεις. 2.    Για την πάλη ενάντια στην Ε.Ε. Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την Ε.Ε., σημαίνει αποδέσμευση με επαναστατικό τρόπο. Λόγω της ποιότητας του ελληνικού καπιταλισμού, της διάρθρωσης της εξουσίας του, της σύμφυσής του με την Ε.Ε. οικονομικά, αλλά και στο πεδίο της δομής της πολιτικής του, η πάλη για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση συνιστά ζήτημα εξουσίας. Από αυτή την άποψη, η εργατική εξουσία είναι λογικό να τίθεται υπό τον κίνδυνο του πισωγυρίσματος της κίνησης των μαζών κάτω από την τρομοκρατία των αστικών τάξεων συμμάχων, της πάλης για τον πλήρη απογαλακτισμό από το διεθνές πλέγμα του κεφαλαίου. Χωρίς «ανοιχτές πόρτες» σε ενδιάμεσα στάδια, ή ενδεχόμενα μερικής πολιτικής εξόδου από την Ε.Ε. . 3.    Στα δύο προηγούμενα έχουν διαμορφωθεί στην αριστερά 6 σχέδια: α) Αυτοτελές αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα-πόλος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που προωθεί με αντιφάσεις και δυσκολίες το Ν.Α.Ρ. και το ΜΕ.Ρ.Α. β) Η ταλάντευση για την ανάγκη ύπαρξης πόλου, ή πολύ περισσότερο της αυτοτέλειας του με εντεινόμενη την επίδραση του αντινεοφιλελεύθερου μετώπου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ή του σοσιαλδημοκρατικού πολιτικού συνεχούς από κομμάτια του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέχρι το εξωκοινοβούλιο, το οποίο διαπερνά στην πράξη την ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. γ) Η λογική των μ-λ δυνάμεων με το βάρος να πέφτει στην αντίσταση χωρίς αρχές και σχέδιο αλλά και αυτόκεντρη ανάπτυξη δ) Ο χώρος που θεωρεί πως δεν είναι εφικτή ή και επιθυμητή μια παρέμβαση στο σύνολο της πολιτικής ε) ο κομμουνιστικός ρεφορμισμός και η λαϊκή εξουσία του Κ.Κ.Ε. στ) ο αριστερός ευρωενωσιακός κυβερνητισμός του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά τα σχέδια ισχύουν και σήμερα?  Αν ισχύουν αυτούσια (που έτσι είναι ) τότε μιλάμε για δυσκολία εμφάνισης συνολικών πολιτικών μορφωμάτων στην κατεύθυνση του πόλου, και ανεβαίνει το καθήκον της πάλης για τις προϋποθέσεις εμφάνισής του. Αυτό το καθήκον αναπνέει στον κόσμο που μαζί γεμίζουμε τα αμφιθέατρα των πολιτικών πρωτοβουλιών, των κοινωνικών μαχών και που απαιτεί να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και αυτός είναι πολύς. 4.    Η πάλη για το Α.Ε.Μ. που έχουμε περιγράψει είναι μια ενότητα περιεχομένου, σκοπών, μέσων, και μορφής. Άρα ρητά πρέπει να πούμε πως δεν αυτονομείται καμιά πλευρά της πάλης για τη συγκρότησή του. Η πάλη ούτως ώστε το περιεχόμενο του να προωθείται εξειδικεύοντας στα μέτωπα και την πολιτική και όχι ως δόγμα. Όχι αυτονόμηση της ανάγκης ανατροπής της επίθεσης γιατί κάθε σχέδιο μάχης έχει την αναγκαία στρατηγική του. Όχι αυτονόμηση της πολιτικής, γιατί βάθρο του Α.Ε.Μ. είναι η ειδική αντιπαράθεση στο κοινωνικό πρόβλημα , η πάλη για ένα Νέο Εργατικό Κίνημα. Όχι αυτονόμηση των εκλογών και κοινοβουλευτικός πολιτικισμός, που ενσωματώνει την προβληματική μιας κοινής εκλογικής καθόδου του εξωκοινοβουλίου, χάριν της υποτιθέμενης κάθε φορά μεγάλης πολιτικής ευκαιρίας. Το Ν.Α.Ρ. δεν κάνει πολιτική ευκαιριών, αλλά αντικαπιταλιστικής προοπτικής και πόλου. Ακόμα και για την κοινή δράση αναφέρουμε στις θέσεις του 2ου συνεδρίου «πως πρέπει να έχουν προοπτική, να εμπνέουν, πράγμα που δεν συμβαίνει με ξέπνοες δράσεις μίας χρήσης, πολύ περισσότερο όταν αυτές εξυπηρετούν εκλογικές στοχεύσεις». 5.    Για τον πόλο. Μιλάμε για την προσπάθεια ύπαρξης προϋποθέσεων. Αυτό που απαιτείται δεν είναι να αναγορεύσουμε υπαρκτά σχήματα φορείς του πόλου ούτε να κατασκευάσουμε το όχημά του μακριά από την πραγματική κινηματική και πολιτική δοκιμασία. Και αυτό γιατί για εμάς δεν είναι μια συγκυριακή επιλογή, αλλά η έκφραση στο σήμερα της μακροπρόθεσμης στόχευσης για την αναγέννηση και κομμουνιστική επαναθεμελίωση της επαναστατικής αριστεράς. Αν γενικά αλλά και στις εκλογές θέτουμε ως κριτήριο το στοιχείο της προοπτικής, τότε τα προαναφερόμενα αποτελούν απαράβατα κριτήρια δουλειάς. Τι σημαίνει αυτό σήμερα? Συνεχής κοινή δράση σε κάθε πολιτικό ζήτημα. Κοινές διαδικασίες συζήτησης σε κάθε κοινωνικό χώρο. Καμιά υποστήριξη εκλογική ή άλλη στη ρεφορμιστική-διαχειριστική αριστερά, το ΠΑΣΟΚ, από το πρωτοβάθμιο σωματείο μέχρι και τις εκλογές. Πίεση για πρωτοβουλίες πολιτικοθεωρητικού χαρακτήρα. Όχι βεβιασμένες και επιλεκτικές εκλογικές εμφανίσεις όπως στους φοιτητές φέτος που τραυμάτισαν αγωνιστές και ψαλίδισαν την εμβέλεια της ΕΑΑΚ.  Σε κάθε περίπτωση αυτοτελής εμφάνιση, ιδιαίτερα στο εργατικό κίνημα αλλά και συνολικά, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Αυτά είναι μετρήσιμοι δείκτες της υπαρκτής η όχι προοπτικής, συγκροτούν όρους και εκλογικής καθόδου. Φέρνουν την ιδέα του πόλου από τις γενικές επικλήσεις του, στην πραγματική δοκιμασία οργανώσεων και αγωνιστών. 6.    Με ποια μεθοδολογία στα πολιτικά μέτωπα αλλά και τις εκλογές. Αφετηρία η εξωστρεφής- αδιαμεσολαβητη παρέμβαση του Ν.Α.Ρ. στο μαζικό κίνημα με συσκέψεις αγωνιστών, συνέχιση των πολιτικοθεωρητικών πρωτοβουλιών. Ειδικά με τις δεύτερες φαίνεται πως το Ν.Α.Ρ. συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς κάθε ανήσυχου αριστερού. Με προμετωπίδα τη θεώρηση για το ποια αριστερά (στοιχεία προαναφέρθηκαν), η εκλογική μας τακτική πρέπει να παρουσιάζει κατ’ αρχάς ανοιχτά το τι λέει το Ν.Α.Ρ.  Και να ζητά την τοποθέτηση όλων των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, σε πολιτικές ενότητες που αφορούν όλη τη γραμμή του μετώπου. Αυτό επιτάσσει όχι μόνο η κρισιμότητα της πολιτικής πάλης γενικά αλλά και η σημασία ειδικά των ευρωεκλογών. Ενδεικτικά α) Πάλη για Ν.Ε.Κ. Δημιουργία Κίνησης του. Προτεραιότητα στην αυτοτέλεια πρωτοβουλιών από τον καθεστωτικό συνδικαλισμό. Πάλη για δημιουργία φορέων εργατικής πολιτικής. Β) Ε.Ε. αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από αυτήν, διάλυση και νέα εργατική διεθνοποίηση γ) γ) Αναβάθμιση στη φιλολογία μας και αυτοτέλεια του αντικαπιταλιστικού αντιεθνικιστικού αντιιμπεριαλιστικού αγώνα ενάντια στους πολέμους που η κρίση θα φέρει δ) Πάλη ενάντια στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό ε) Αντικαπιταλιστική οικολογία, περιβάλλον στ) Κίνημα στην πόλη οργανικό κομμάτι δημιουργίας χώρων που μπορεί να αναπνέει μια αντικαπιταλιστική γραμμή. στ) Τελευταίο αλλά όχι στην ιεράρχηση. Επικαιρότητα της επαναστατικής λύσης και της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. (Η ανάπτυξη αυτής της πρότασης θα υπάρχει σε ξεχωριστό κείμενο). Αυτά μπορούν να συγκροτούν τη φυσιογνωμία μιας πραγματικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς, και  για τις εκλογές και όχι η επιλογή ειδικών εκλογικών σημείων. 7.    Ζητάμε υποταγή στο περιεχόμενο που διατυπώνει το Ν.Α.Ρ.? ΄Όχι. Ξαναζητάμε την τοποθέτηση των δυνάμεων και αγωνιστών για αυτή την ατζέντα. Συγκεκριμένα: Ποια είναι η τοποθέτηση των πολιτικών οργανώσεων στο περιεχόμενο της πρωτοβουλίας για τον πόλο το 2005? Κρατάμε το περιεχόμενο και τον τρόπο δουλειάς, που έμπρακτα αποτυπώθηκε στο προηγούμενο συνέδριο του ΕΚΑ? Παλεύουμε αταλάντευτα για δυνατή και διευρυμένη ΕΑΑΚ, όχι υπονομεύοντας την ενότητα της όπως τελευταία στην Πάτρα? Η άρνηση κοινής δράσης τελευταία χαρακτηρίζει άλλους και όχι το ΝΑΡ και το ΜΕΡΑ (Δ.Ε.Θ., Συλλαλητήριο 11/9 ενάντια στα φορολογικά μέτρα, εξαφάνιση της Ε.Ε. από τα αιτήματα για τον πόλεμο στον Καύκασο κ.τ.λ.). Θα συνεχίσουν δυνάμεις του χώρου να λοξοκοιτάζουν στο ΣΥΡΙΖΑ όπως έγινε με τις πρωτοβουλίες ενάντια στην Ευρωσυνθήκη? Παρ’ όλα αυτά πιστεύουμε πως θα πρέπει αταλάντευτα να συνεχιστεί η απεύθυνση. Αποτιμώντας τα βήματα όλων, και πρώτα από όλα του ίδιου του Ν.Α.Ρ. με το κριτήριο της πράξης. 8.    Για το ΜΕ.Ρ.Α. σε αυτό το σκηνικό. Όλες οι δυνάμεις συμφωνούν στην ανάγκη βαθέματος του περιεχομένου του, εμφάνισης και διεύρυνσης του. Και αυτό είναι σωστό. Κανείς δεν προκαταλαμβάνει το ενδεχόμενο αυτοτελούς εκλογικής εμφάνισης του ή όχι. Αυτό το περιεχόμενο λοιπόν τίθεται ενώπιον του. Κεκτημένο δεκαετούς εμφάνισης ενός άλλου περιεχομένου στην αντικαπιταλιστική αριστερά άλλωστε ήδη υπάρχει από τη μεριά του. Εμφάνιση, κοινωνικοποίηση και δοκιμασία της πρότασής του. Όχι ΜΕ.Ρ.Α. υποκείμενο της δουλειάς μας μόνο για ενωτικές προτάσεις, ή εκλογές. Μόνο έτσι κρίνεται και η υπαρκτή δυνατότητα της δημιουργικής υπέρβασής του.  9.    Είναι ενωτική αυτή η μεθοδολογία και το περιεχόμενο δουλειάς? Απαντάμε καθαρά πως είναι η πλέον ενωτική. Γιατί: α) Σέβεται τους αριστερούς αγωνιστές παρουσιάζοντάς τους το κάθε φορά επίπεδο συμφωνίας των δυνάμεων όπως είναι με βάση τα πολιτικά τους σχέδια. β) Θέτει ως κριτήριο τα βήματα στην πραγματική ανάπτυξη των ζητημάτων. Καθιστά την εκτίμηση της κατάστασης ελέγξιμη σε κάθε αγωνιστή. γ) Περιγράφει συγκεκριμένα βήματα προϋποθέσεων συγκλίσεων και εξωστρεφούς πάλης δ) Δεν αποκλείει καμία δύναμη, ενώ ταυτόχρονα θέτει και τους φορείς αυτών των ιδεών στην κρίση των αγωνιστών με βάση τα αναγκαία περιεχόμενα και μορφές. ε) Αποφεύγει τον κίνδυνο προειλημμένων απόψεων διευρυμένης ή όχι εκλογικής καθόδου. Από αυτή τη σκοπιά ακυρώνει και τη δογματική μοναξιά, αλλά και μια ευκαιριακή εκλογική συγκόλληση που χωρίς τα στέρεα βήματα που περιγράφονται μόνο μεγαλύτερη απογοήτευση μπορεί να διασπείρει. στ) Αποφεύγει την ασαφή συζήτηση περί εκλογικής επιτυχίας που κανένας δεν την ορίζει.   Νίκος Πελεκούδας

 

< Προηγ.		Επόμ. >