Άρθρο διαλόγου 4

07.11.08

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ   Στόχος του διαλόγου για το Σώμα των Ευρωεκλογών, πρέπει να είναι η περαιτέρω πολιτική και ιδεολογική ενοποίηση του δυναμικού μας, αξιοποιώντας και συμπεράσματα από τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου. Πατώντας στη βάση των 3 αναπόσπαστων και θεμελιακών πλευρών της  αντίληψης μας, Κομμουνιστική Επαναθεμελίωση, Αντικαπιταλιστικό Εργατικό Μέτωπο, Νέο Εργατικό Κίνημα. Να κάνουμε υπαρκτά βήματα για την έκφραση τους στο σήμερα, δηλαδή για τον Πόλο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, στο πολιτικό επαναστατικό υποκείμενο και την Μαχητική Εργατική Αντιπολίτευση στο κοινωνικό. Τελικά την επαναστατική και άρα όχι αυτονομημένη ενοποίηση τους. Η συζήτηση διεξάγεται στα πλαίσια της κρίσης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που δεν αποτελεί ένα “ακραίο καιρικό φαινόμενο”, και συνεπώς δεν χρειάζεται να οδηγούμαστε σε αποθέωση του υποκειμενικού ή αντικειμενικού παράγοντα και να εφευρίσκουμε “νέες” έκτακτες λύσεις. Οι λογικές αυτές αστοχούν στη διαλεκτική σχέση μεταξύ των αντικειμενικών συνθηκών και του υποκειμενικού παράγοντα που επιδρά σε αυτές. Οι αντικειμενικές συνθήκες όπου διαμορφώνεται η πολιτική πρόταση του ΝΑΡ είναι το στάδιο του Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού, στάδιο ανάπτυξης και κρίσης, και η νέα φάση του , που σηματοδοτείται από το 2001, πυρήνας της οποίας είναι η σημερινή κρίση. Σε αυτές τις συνθήκες, τοποθετούμε την τακτικής μας σε στενή σύνδεση με την στρατηγική μας και συνεπώς προττάσουμε στη λογική της αντίστροφης ιεράρχησης, ένα συνολικό πολιτικό περιέχομενο και σχέδιο για τις Πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρουμε για το εργατικό κίνημα και τον Πόλο. Στην απόφαση του 2ου Συνεδρίου διαπιστώνουμε: “Παρά την αδιαμφισβήτητη απαίτηση για ένα μετωπικό πόλο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, η υπάρχουσα κατάσταση δεν επιτρέπει άμεσα αξιόπιστα βήματα που θα ξεδιπλώνουν μια δυναμική μακράς πνοής. Χρειάζεται δουλειά προοπτικής για τη διαμόρφωση κοινωνικοπολιτικών προϋποθέσεων που θα τροφοδοτούν μακροπρόθεσμα και σταθερά την οικοδόμησή του. Δεν αρκεί η, οπωσδήποτε αναγκαία, πρωτοβουλία των πολιτικών οργανώσεων ή η απλή συνένωση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ως συνόλου ή ορισμένων τμημάτων της). Για να είναι αξιόπιστες και με προοπτική οι πρωτοβουλίες για μια άλλη Αριστερά θα πρέπει το δυναμικό που συμμετέχει σε αυτές να έχει τουλάχιστον κοινή εμφάνιση στις πολιτικές μάχες - κινηματικές, σε μέτωπα (δημοκρατία, πόλεμος, ΕΕ, πόλη - περιβάλλον), εκλογικές (σε σωματεία, δήμους ή κοινοβούλιο) από τη σκοπιά της γενικότερης αντίληψης και προοπτικής του πόλου της άλλης Αριστεράς.” Άρα είναι όρος και προυπόθεση η ανάληψη  Πρωτοβουλίων σε όλα τα μέτωπα από τις δυνάμεις που καλούμε σε κοινό εκλογικό κατέβασμα. Στο επίπεδο του κινήματος, αποτιμούμε θετικά τη γέννηση  της ΕΑΑΚ. Ήταν η ανάγκη απάντησης σε εκείνους που ανακοινωσαν το τέλος της πάλης των τάξεων, στην περίοδο της αντιδραστικότερης μετάλλαξης του αντιπάλου; Ήταν η συνειδητή συλλογική ανάγνωση της ανάγκης απο τα πιο πρωτοπόρα οργανωμένα εργατικά κομματια: Για εκ νεου εφόρμιση στην επαναστατική θεωρία. Για τον επαναπροσδιορισμό του κοινωνικά αναγκαίου επαναστατικόυ αντικαπιταλιστικού πολιτικού περιεχομένου και της στρατηγικής που υπαγορεύει. Για νέες μορφές συγκρότησης του επαναστατικού πολιτικου υποκειμένου, οι οποίες θα αλληλοτροφοδοτούνται, θα αλληλοκαθοριζόνται από την έκφραση και δυναμική εξέλιξη των παραπάνω. Χωρίς να κάνουμε μια προσομοίωση του χρόνου και της κοινωνικής κατάστασης, αποτιμούμε αρνητικά, τη δημιουργία της Α.σ.Α ενόψει της μάχης των δημοτικών εκλογών στην Πάτρα. Αυτό το μόρφωμα, δημιουργημένο πέρα από την ταξική πάλη μόνο για το εκλογικό κατέβασμα καμία επίδραση δεν είχε σε αυτή. Αν και διακηρυκτικά είχε πολλά στοιχεία της αντίληψης μας, στην πράξη, δεν ενοποίησε το δυναμικό και τις δυνάμεις που συμμετείχαν, αλλά επιτάχυνε την πορεία τους στο ΣΥΡΙΖΑ(ΚΟΕ). Αντίστοιχα προβλήματα είχαμε και στις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές. Ακόμα και η “επιτυχία”(νομαρχιακή έδρα) δεν επέδρασε ενοποιητικά στις δυνάμεις που το απαρτίζουν. Άρα, το ζήτημα δεν είναι να φτιάξουμε “στα γρήγορα” έναν πολιτικό εκφραστή, αυτονομώντας τον από το κίνημα και το δυναμικό που θέλει να εκφράσει. Αναγνωρίζοντας τα διαφορετικά σχέδια στο εργατικό κίνημα, πρώτιστο μέλημα μας είναι η ανάληψη πρωτοβουλιών για να προωθήσουμε το Ν.Ε.Κ με βάση την απόφαση της πρόσφατης Συνδιάσκεψης καλώντας  σε κοινή κατεύθυνση κάθε αγωνιστή και συλλογικότητα του χώρου μας. Στο επίπεδο των συσπειρώσεων, ποτέ δεν διεκδικήσαμε μια πλατιά μεταφυσική ενότητα ως αυταξία. Αντίθετα παλεύουμε για ανώτερη και στρατηγικού τύπου ενοποίηση των σχημάτων. Αυτό σημαίνει ότι το αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο δεν είναι μία μάχη που θα δώσουμε αφού δημιουργήσουμε ένα μόρφωμα, αντίθετα η συγκρότηση ενός μορφώματος γίνεται στη βάση συγκεκριμένων όρων και προυποθέσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Πρωτοβουλία Αγώνα που έγινε στη βάση 4 αντι(αντικαπιταλιστικό,αντικυβερνητικό,αντι-ΕΕ,αντιπολεμικο) και ήταν αποτέλεσμα του περιεχομένου και της δράσης της Πρωτοβουλίας ΔΡΑΣΕ,των δυνάμεων μας,όταν άλλες δυνάμεις του χώρου,λοξοκοίταζαν ή εξυμνούσαν το ΦΟΡΟΥΜ και μας κατηγορούσαν για σεχταριστές. Στη βάση άρνησης αυτής της αυταξίας και υπηρετώντας τον ανυποχώρητο αγώνα, αποφασίσαμε το Πάσχα του 2007 να παμε κόντρα ακόμα και σε σύμμαχες δυνάμεις που αρνούνταν την συνέχιση του αγώνα του φοιτητικού κινήματος. Άρα, τα μέτωπα που δημιουργούμε και συμμετέχουμε δεν υπηρετούν κάποια “ενωτική” αυταξία αλλά την υπόθεση του άμεσου συνολικού επανασταστικού αγώνα. Πόσο μάλλον όταν συζητάμε για το μόρφωμα της παρέμβασης στις Ευρωεκλογές, ένα ακόμη βήμα για τον Πόλο. Τα μέτωπα μας δεν αποτελούν αυτοτελείς κινήσεις από την συνολική μας πρόταση αλλά θέλουμε, να αποτελούν τελικά οργανικό κομματί του Πόλου. Συνεπώς πρώτιστο μέλημα μας είναι η κοινή συνεύρεση εργατικών σχημάτων, κινήσεων πόλης, της ΕΑΑΚ μπροστά στους αγώνες που έρχονται. Ιδιαίτερα για τη νεολαία, να καλέσουμε σε Αντικαπιταλιστικές Συναντήσεις Νεολαίας με κρίτηριο την συμβολή τόσο σε μια σειρά κρίσιμους χώρους (νέα βάρδια, μαθητές, πόλεμος-στρατός) όσο και στην πολιτική ενοποιήση και έκφραση των αντικαπιταλιστικών τάσεων στο κίνημα της νεολαίας. Σαν ΝΑΡ-νΚΑ:Αυτοτελής παρέμβαση και θέση για όλα τα ζητήματα. Στη βάση της τριπλέτας οργάνωση-μέτωπο-κίνημα και της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης, είναι σημαντικό η πρόταση μας να μην είναι ένας κοινός παρανομαστής της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς αλλά να εκφράζει όλο τον πλούτο της αντίληψης μας. Η κομμουνιστική επαναθεμελίωση δεν αποτελεί μία δομική πορεία οργανώσεων. Θέλουμε να διαπερνά το ίδιο το μέτωπο και το κίνημα και υπό αυτό το πρίσμα η οργάνωση να αντιπαραθέσει τις θέσεις της για τα διάφορα μέτωπα. Άρα είναι όρος και προυπόθεση για την υγιή λειτουργία των μετώπων οι διαφορετικές απόψεις οργανώσεων, σχημάτων και αγωνιστών να μην μπαίνουν κάτω από το χαλάκι αλλά να εκφράζονται αυτοτελώς, να αντιπαρατίθενται ώστε να συντεθούν σε ανώτερο επίπεδο και οι διαδικασίες των μετώπων να παράγουν αυτοτελώς πολιτική. Τελικά, η πρόκληση για τις δυνάμεις της κομμουνιστικής χειραφέτησης είναι να κατακτούν την ηγεμονία στα ρεφορμιστικά ρέυματα μέσα στο ευρύτερο αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο. Το βάθεμα της κρίσης/ύφεσης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, στη νέα του φάση, δεν αποτελεί ολότελα νέα πραγματικότητα.  Δεν μας εκπλήσσει, άλλωστε η θεωρία μας είχε προετοιμάσει. Εφόσον στο διπολο επανάσταση - υποταγή επιλέγουμε το πρώτο, τότε να δούμε πως θα συνεχίσουμε να το υπηρετούμε και να το μετατρέπουμε σε ηγεμονική τάση στο πεδίο της ταξικής πάλης και υπό τις παρούσες συνθήκες. Είμαστε δεν είμαστε έτοιμοι το κριτήριο για να ετοιμαστούμε παραμένει το ίδιο. Σφραγίζεται η ανάγκη ύπαρξης πολιτικού επαναστατικού υποκειμένου. Η πορεία προς τον Πόλο δεν αυτονομείται από την ταξική πάλη και την κατάσταση του εργατικού κινήματος. Αντίθετα, αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Τα εργατικά σχήματα δεν έχουν κάνει κρίσιμα βήματα  ενοποίησης στη βάση ανατροπης της υπάρχουσας κατάστασης στο εργατικό κίνημα.Η Αντικαπιταλιστική Αριστερά δεν έχει κάνει κάποια ποιοτική τομή, σε επαναστατική κατεύθυνση, το αντίθετο μάλιστα, εμφανίζονται λογικές συνεχούς με το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά δεν μπορούν να μηδενίζουν την προσπάθεια μας ως τώρα(ΜΕΡΑ,ΝΕΚ,Συνέδριο ΕΚΑ) ή να γίνονται δικαιολογία για άλματα στην πορεία μας. Τελικά το ζητούμενο με βάση την σημερινή κατάσταση της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είναι το πως θα κάνουμε υπαρκτά βήματα στο πεδίο της ταξικής πάλης. Το μέλλον της δεν θα κριθεί από πρόσκαιρους εκλογικούς σχηματισμούς αλλά απο τις δικές μας πραγματικές κινήσεις, στο “βάθρο” του ΑΕΜ, το Ν.Ε.Κ, που θα προκαλέσουν πραγματική -όχι διακηρυκτική, ενοποίηση -όχι απλή ενότητα, στο δυναμικό του χώρου μας. Ενισχύουν την ανάγκη για στέρεα βήματα που δεν θα αποκόβουν την μία ή την άλλη πλευρά του ΑΕΜ. Η πάλη για την ανατροπή της επίθεσης στα επιμέρους μέτωπα της πολιτικής-κοινωνικής αντιπαράθεσης να μην αποκόβεται από την πάλη για την επιλυση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε ειδικό ζήτημα ή μέτωπο, πρέπει να επιδιώκουμε να “εκπροσωπείται” η εφ'όλης της ύλης επαναστατική πολιτική πάλη. “Να παρεμβαίνεις στο συγκεκριμένο, με οδηγό δράσης το συνολικό”, “να δρας στο χώρο σκεπτόμενος παν-κοινωνικά”, στοιχεία που επιδιώκουμε να χαρακτηρίζουν την παρέμβαση των αγωνιστών του ΑΕΜ. Άρα, η ενοποίηση κατακτάται σε κάθε χώρο, σε κάθε ζήτημα και σε συνολικό πολιτικό επίπεδο, μέσα από την ίδια την εμπειρία των αγωνιστών και όχι σαν μια έξωθεν επιβαλλόμενη “σημαία”.Είναι ξένο με τη λογική μας το, «αντιστεκόμαστε τώρα στην επίθεση» και μετά βλέπουμε, συγκεντρώνουμε άμεσα δυνάμεις και «θα συναντήσουμε την επανάσταση στο δρόμο».Το περιεχόμενο του ΑΕΜ αναπτύσσεται διαλεκτικά- και όχι εξελικτικά. Στο 1ο Συνέδριο, ορίσαμε τον κομμουνισμό σαν “διαρκή κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων”, στο 2ο Συνέδριο αποκρυσταλλώσαμε την πορεία, του ΑΕΜ από τώρα μέχρι την κομμουνιστική απελευθέρωση, καταλήγοντας ότι οι θεμελιακές στοχεύσεις του, συνιστουν στην ουσία ένα ενιαίο πλαίσιο επιδιώξεων και διεκδικήσεων που έχει βασικό του κριτήριο το ενιαίο πρίσμα των κομμουνιστικών απελευθερωτικών στοχεύσεων και όχι “επίπεδα” πάλης διαχωρισμένα μεταξύ τους. Δεν είναι προφανώς ένα στατικό πλαίσιο που καλούμαστε να “εφαρμόσουμε” σε κάθε στιγμή σε κάθε χώρο, σε κάθε συσχετισμό αλλά δεν μπορούμε και να αυτονομούμαστε από τον πυρήνα της λογικής του. Άλλο η σύνθεση και άλλο η υποχώρηση στο θεμελιώδη πυρήνα της φυσιογνωμίας μας. Η πορεία μας στον επαναστατικό δρόμο καθιστά το δεύτερο απαγορευτικό ως ΝΑΡ αλλά και ως επαναστατική αριστερά συνολικά. Αυτό οφείλουμε να το κάνουμε σαφές στους συντρόφους των σχημάτων και για τις εκλογές. Συγκεφαλαιώνοντας,  πρέπει να τοποθετηθούμε απέναντι στους αγωνιστές και τις συλλογικότητες του χώρου για την ενοποίηση και σύνθεση, στη βάση της πραγματικής κίνησης του κινήματος και των μετώπων. Η παρέμβαση/πρόταση μας, πρέπει να διέπεται από:1)Πολιτική πρόταση επαναστατικής διεξόδου από την κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.2)Βάθεμα της αντι-ΕΕ πάλης και της αντικαπιταλιστικής πολιτικοποίησης του κινήματος και των αγώνων.3)Πραγματοποίηση βημάτων για την ταξική ανασυγκρότηση στο εργατικό κίνημα με κατεύθυνση το Ν.Ε.Κ. 4)Υλικά βήματα για μέτωπο παιδείας-εργασίας-δημοκρατίας.5)Συγκρότηση ανοιχτών διαδικασιών συμμετοχής του αντικαπιταλιστικού δυναμικού που δεν θα επιβεβεβαιώνουν τις ξεχωριστές πορείες στο κίνημα αλλά θα κάνουν αποφασιστικά βήματα για το ξεπερασμά τους.   Δαλαΐνας Δημήτρης Κώττας Δημήτρης Πετρούλιας Κώστας Σεραφής Δημήτρης

 

< Προηγ.		Επόμ. >